The future of Fairy Tail
 
IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 While the city sleeps [ALTAIR]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Ezio
Admin
avatar

Aantal berichten : 188
Registratiedatum : 28-07-14

Character sheet
Wezen:: Magiër
Beroep:: Aѕѕαѕѕιɴ
Crush:: Tнe relαтιoɴѕнιp вeтweeɴ мe αɴd мy weαpoɴѕ ιѕ preттy ɢood

BerichtOnderwerp: While the city sleeps [ALTAIR]   za okt 04, 2014 3:05 pm

Ezio Auditore Da Firenze
I take no pleasure in killing. Simply, I’m just good at it
De dagen werden kouder. Steeds meer regenwolken dreven over Magnolia en de zon was steeds minder te zien. Bladeren verkleurden en vielen uiteindelijk van de bomen. Herfst was aangebroken. Het was gedaan met het mooie weer, met de zomer. Barre maanden stonden voor de deur. Mensen waren druk bezig geweest met bomen kappen dat moest gaan dienen als brandhout, boeren haalden hun laatste oogst van het land. Onderweg richting Magnolia City had Ezio het allemaal kunnen aanschouwen. Alhoewel hij geen tijd had genomen het te observeren. Het boerenleven had hij nooit hoeven leiden en daarom was hij erdoor lichtelijk geïntrigeerd. Als hij geen missie had gehad, was hij wellicht wel langer rond blijven hangen om dat aparte leven te bestuderen. Ezio was in een korte tijd wat veranderd. Hij was bewust geworden van het feit dat hij kon sterven in de stad. En door die bewustzijn was hij het leven wat meer gaan appreciëren. Zoveel dingen had hij nog willen doen… Terug naar zijn thuis, in Italië. Terug naar zijn oude liefde, die ongetwijfeld nu getrouwd zou zijn en een gezin zou hebben gestart. Ezio zuchtte eens lichtjes. Verstreken tijd kon hij niet meer terug draaien. Tenslotte had hij zelf voor het Assassin leven gekozen. Het was een deel van hem. Nee, het wás hem, geheel. De kleding, het leven, de opoffering, alles leek voor hem gemaakt te zijn. Terwijl hij eraan dacht keek hij naar beneden, naar zijn lichaam. Hoewel het pikkedonker was buiten, kon hij zichzelf goed zien. De zilveren platen glinsterden in het maanlicht. Tweeëntwintig bladeren die het teken van de Assassin’s omringden. Emotionele waarde zat eraan. Elk kledingstuk dat hij droeg, zelfs totaan de laarzen, waren van zijn padre geweest. Die waarde zou hem extra harder laten werken. Deze missie mocht niet falen.
Zich een weg banend over de daken, bewoog de Assassin zich voort richting het hoofdkwartier van de Akinori. Het enigste huis waar magiërs nog legaal mochten wonen. De enigste magiërs die een close band hadden met de koning, Agenor. De Akinori was het meest voor handliggende informatiebron waar hij achteraan moest gaan. Ezio hoopte er een plattegrond te vinden van het paleis, of enige evenementen wat kon dienen als afleiding. Hoe drukker het in de wereld was, hoe makkelijker het zou worden om binnen te komen. Men moest niet bang zijn voor degenen die veel lawaai maakten, enkel voor degenen die rond slopen. Zijn mondhoek krulde wat omhoog. Zo was het.
Een laatste sprong, en hij bevond zich op het dak van het hoofdkwartier. Zodra hij daar binnen was, ging de missie pas echt van start. Vanaf dat moment zou Ezio geen minuut rust meer krijgen. Vanaf dat moment moest alles heel snel gaan. Er bestond altijd de kans gesnapt te worden. Zeker nu één persoon deels van zijn bedreiging af wist. Altair. Een gevaarlijke jongeman, waar hij zeker voor moest oppassen. Hun woordenwisseling was best intens geweest. Beide partijen hadden op moeten passen wat ze zeiden en toch was er voldoende informatie afgegeven. Ezio had gedreigd. Altair had verzekerd niks tegen de koning te vertellen. En toch… Moest hij die woorden wel vertrouwen? Zo geruisloos mogelijk stapte de Italiaan richting de schoorsteen. Vertrouwen of niet, het moest toch gedaan worden. Via de donkere schacht keek hij naar beneden. Een smalle donkere tunnel, met geen sprankeltje licht aan het einde. Hier moest hij door naar binnen. Het raam zou veel te opvallend zijn. Lenig klom Ezio bovenop de schoorsteen, en liet voorzichtig eerst z’n voeten naar beneden zakken. Smal was het, maar ruim genoeg voor hem. Een laatste keer keek Ezio naar de lucht. Naar de sterren en de maan. Vervolgens liet hij zich naar beneden zakken.
Ooit was zijn kleding wit geweest, totdat hij eindelijk het hoofdkwartier binnen was. Hij was niet geheel vies, hier en daar bevonden zich zwarte vegen. Ezio keek rond. Geen geluid. Geen beweging, op hemzelf na. Het duurde eventjes tot zijn ogen gewend waren aan het nieuwe soort duister. Her en der stonden meubels, waarvan een bureau zijn aandacht trok. Dat kon aanwijzing nummer één zijn. Zo stil als hij kon zijn sloop hij erheen, terwijl hij zijn lippen bevochtigde. Elk zintuig bleef alert. Was er naast zijn ademhaling nog één? Waren er naast zijn voetstappen meerderen? Al dat was er nog niet. Niet zover zijn oren hem dat vertelden. Teder klemden zijn vingers zich om twee knoppen van een lade, die hij zachtjes opentrok. Gevuld met papieren, wat er allemaal op stond kon hij onmogelijk lezen. Hij koos twee brieven zorgvuldig uit, de twee waarvan hij dacht dat ze wat betekenden en stopte ze in een binnenzak, ergens onder de vele lagen kleding. De rest legde hij terug en schoof de lade dicht. Echter ging dat niet zoals hij wilde. Het hout kraakte. Te hard naar zijn zin. Ezio hield zijn adem in, rechtte zijn rug en keerde zich richting de rest van de kamer. Aan zijn linker zijde waren twee deuren. Zodra hij in de kamer klaar was, zou hij een poging doen daar te komen. Wat zou zich daarachter bevinden? Hij liep verder, naar een kast toe. Maar iets hield hem tegen. Er kwam iets. Iemand. Voetstappen klonken vanachter een ruimte. Koortsachtig dacht de assassin na. Naar boven. Hij moest de lucht in. Velen keken nooit naar boven. Het was onnatuurlijk voor een mens iets boven te zoeken. Zijn blik viel op de houtenbalken aan het plafond. Geen seconde twijfelde hij nog. Met enkele grote passen zette hij zich af van een stoel, leek een moment te zweven en manoeuvreerde zich met grote moeite tussen de twee balken. Door zijn handen en voeten met volle kracht tegen de balken te duwen, wist hij zich aan het plafond te kleven. Hoelang hij dat ging volhouden was hem nog de vraag. Hopelijk lang genoeg totdat het gevaar geweken was. Ezio slikte eens, en keek toe hoe een deur zich opende en een figuur de kamer binnenstapte.




_________________

>> Theme song *New!* >>Theme  >>Amv
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://magnolia.actieforum.com
Altair

avatar

Aantal berichten : 105
Registratiedatum : 28-07-14

Character sheet
Wezen:: Magiër
Beroep:: One of the right hands men of the king
Crush:: Time and Time again. Me and my game had have fun.

BerichtOnderwerp: Re: While the city sleeps [ALTAIR]   do dec 18, 2014 10:14 am

Het was een lange dag geweest. Langer dan dat hij verwacht had. De vergadering met de andere leden was uitgelopen. Zijn missie had lange geduurd dan dat hij had verwacht en daar bij kwam nu ook nog dat hij een snor op zijn lippen had staan. Het was een magische truc geweest. Een magische truc die goed werkte. Misschien zelfs een beetje te goed? Want nu kreeg hij de snor er niet meer van. 'het zal verdwijnen na een tijd.' Hij had geen geduld voor dit. Hij had geen zin om heel de dagen met een snor door het leven te lopen. 'Zie het als een spel.' Hij hield van spelletjes. Het was zijn leven zijn doel. Maar hij vond niets leuk aan dit 'spel'. Hoe hard hij het ook nodig had gehad. Hoe leuk het ook was geweest om zich voor te doen als iemand anders. Het plezier was er nu wel van af. Hij was blij terug in het hoofdkwartier te zijn. Rustig door de vertrouwde gangen te kunnen lopen. Toch, een gevoel van vreemdheid bekroop hem. Hij kende deze gangen, dit huis, beter dan zich zelf. Hij kende de geheimen er van en de donkere kantjes. Het was zijn thuis.. Maar ook zijn gevangenis. Hoe lang zou hij hier nog kunnen rondlopen. Hoe lang zou hij vertrouwd blijven met deze gangen? Ergens zou het een schande zijn om van dit huis te worden gescheiden. Aan de andere kant zou hij die prijs willen betalen. De prijs voor een beter leven.  Niet veel mensen zouden het geloven. Niet  veel mensen zouden het verstaan…. Zijn redenen om hier in deze groep te staan. Om samen te werken met Agenor… Om de haat van al de mensen te verdragen. Niet dat het veel verschil maakte voor hem. Het was een keuze die hij had gemaakt. Een kueze waarmee hij leefde. Een zucht verliet zijn lippen, terwijl hij zijn neus een beetje heen en weer bewoog. Kijkend naar de snor. Het was zo fluffy…. En hij hield helemaal niet van fluffy. Hij wist wel een manier om er van af te raken. Er moest hier ergens een boek zijn over magische spreuken. Spreuken die andere spreuken kon ongedaan maken. Hij had het beter zelf gedaan.. Dan was hij er meteen van af geweest. Helaas, Hij wist niet veel over dat soort magie. Het was niet zijn voorkeur en dus trok hij zich er niet veel van aan. Zijn magie was zijn keuze geweest, zijn leven zijn lief. Maar nu hij er over na dacht zou hij beter ook wat aandacht besteden aan andere soorten. Hij zou beter eens wat beginnen te lezen… Te onderzoeken, te leren. Een zucht verliet zijn mond terwijl hij terug voor zich keek. De gang was verlaten, een stilte drukte op zijn oren. Een stilte die sprak. Hij kreeg een gevoel dat het huis hem iets wilde vertellen. Iets… Maar wat? Hij kreeg een gevoel dat er iets of iemand was dat hier niet thuishoorde. Een sluipend gevoel.   Zijn ogen vernauwden een beetje, zijn ademhaling vertraagde. Stilletjes luisterde hij. Alsof hij verwachte iets te horen. Maar niets anders dan zijn voedstappen klonken door de hal Heen. Hij zuchtte nogmaals. Misschien was het zijn verbeelding. Het was een lange dag geweest en normaal zou hij al lang zijn bed ingekropen zijn. Normaal zou hij nu al weer omhuld worden door nachtmerries en slechte dromen. Maar neen, hij liep hier nu. Door de nacht, terwijl de rest van de stad leek te slapen. Omhuld door hun eigen dromen. Stilletjes liep hij verder, terwijl een deur dichter en dichterbij kwam. Het was een soort van Bureau… Of misschien ook weer niet. Er stonden veel boeken en vee gebruikten die ruimte om papier werk op te lossen. Niet dat iedereen even graag papier werk deed. Het was ook de ruimte waarin hij vaak tot rust kon komen. Zijn voedstappen klonken door de gang voor hij voor de deur stopte. Heel even staarde hij er naar voor dat zijn hand naar de klink gleed en hij de deur langzaam opendeed. Het was donker in de kamer. Een vertrouwde duisternis. Rustig stapte hij naar binnen. Zijn ogen gleden even de kamer rond. Niets.. Alles leek normaal, toch kwam er een serieuze blink in zijn ogen. Langzaam sloot hij de deur en hij liep rustig naar een boekenkast. De kaarsen hangend aan de muren gingen vanzelf aan als hij passeerde. De kamer lichte langzaam op. Hij stopte voor de boekenkast. Wetend wat hij zocht. Zijn hand gleed over de boeken heen en stopte bij een dik rood oud stoffig boek. Langzaam en voorzichtig nam hij het boek van de kast en liep hij er mee naar het bureau. Rustig ging hij zitten, zijn ogen nog altijd serieus. Langzaam opende hij het boek. Zoekend naar de juiste pagina. Maar terwijl hij dat deed, ging hij ook rond de kamer… Niet zijn lichaam, niet zijn geest. Maar zijn magie controleerde alles. Alle materialen die er hoorde te zijn en niet hoorde te zijn en inderdaad er was iets dat hier niet hoorde te zijn. "What a plesant surprise…" Langzaam keek hij omhoog, een kleine speelse glimlach op zijn gezicht. Hij had verwacht dat de man ooit zou komen. Hij had verwacht dat op een dag een paar dingen zouden missen. Belangrijke papieren. Papieren die niet zouden mogen verdwijnen. Hij had alleen niet verwacht om de man op heterdaad te betrappen. Om hem zelf te mogen aanschouwen. Hij keek de man even aan, daarna gleed zijn blik weer naar het boek. "Sir Ezio, I didn't expect a visit from you. You should have told me. Then I would have gotten you something good to drink." Een speelse toon lag in zijn stem. Toch klonk het ook serieus. "Come down sir… The floor is more comfotable then the cieling. Hij bleef naar het boek kijken. Zoekend naar wat hij zocht. Maar zich ook zeer bewust van de man. Hij was op zijn hoede en klaar voor een onverwachte aanval. Toch.. Toch wilde hij heel graag de reactie van de man zien. Hoe dan ook, het zou nog een interessante nacht kunnen worden.
[Eindelijk kunnen posten! Yay!]

_________________

Gast Time and Time again I play this game.
Waiting for a chance:
To make this life better!
theme:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ezio
Admin
avatar

Aantal berichten : 188
Registratiedatum : 28-07-14

Character sheet
Wezen:: Magiër
Beroep:: Aѕѕαѕѕιɴ
Crush:: Tнe relαтιoɴѕнιp вeтweeɴ мe αɴd мy weαpoɴѕ ιѕ preттy ɢood

BerichtOnderwerp: Re: While the city sleeps [ALTAIR]   wo jan 21, 2015 5:15 pm

Met al zijn kracht drukte Ezio zich tegen het plafond aan, zodat de bruine mantel niet naar beneden kon schuiven. Zijn ademhaling was strak gecontroleerd. Niet "luidruchtig" zoals de gewone mensen deden, maar ook weer niet op zo'n manier dat hij zuurstof te kort zou komen. Dat was op het moment de belangrijkste: onopgemerkt blijven en toch niet zichzelf in lichamelijke problemen brengen. Zijn oncomfortabele positie vergde al genoeg energie. De inspanning van zijn spieren waren groot en het was nog maar de vraag hoe lang hij het vol ging houden. Zo vaak had hij zich niet tegen een plafond moeten drukken. In tijden van nood zou hij normaal gesproken zijn weg er doorheen hebben gevochten. Maar dit was geen missie om iemand van het leven te beroven. Dit was puur informatie incasseren. Ezio verschoof zijn hand wat. Dit was slecht. Als hij nu gesnapt zou worden zou dat een krenk in zijn ego veroorzaken. Echter had hij wel een soort vaag voorgevoel dat deze missie niet juist ging aflopen. In ieder geval niet op de manier zoals hij het zou willen. In stilte, snel, onopgemerkt. Maar dit huis, dit gebouw, het zat vol met magiërs. Getraind om te beschermen. Getraind om te vechten. Getraind om dingen te spotten die er niet hoorden te zijn. En hoewel Ezio zelf ook getraind was, wilde dat niet zeggen dat hij langs ieder van hen kon komen. Deze missie ging falen. Hij wist het zeker. De deur opende zich, een figuur stapte de kamer binnen. Iemand die Ezio bekend was. Iemand waarvan hij had gehoopt die niet weer te zien. Altair. Er was geen haat jegens die jongeman. Het was meer dat Altair zijn missie kon veranderen. Op een goede of slechte manier. Beide wou de Italiaanse assassin niet hebben. Altair zou zijn leven op het spel zetten als hij hem zou helpen. Dat was het Ezio niet waard. Hij gunde men hun leven, al nam hij er meer dan hem lief was. Hij gunde hen hun vrijheid. Naast dat was samenwerken hem vreemd. Zover zijn herinneringen gingen, had hij altijd al alleen gewerkt. En well, als Altair ervoor zou kiezen hem tégen te werken, dan zou er geen goed einde komen. Ezio's ogen volgden de bewegingen van de ander, die zich door de kamer heen bewoog naar een kast. Zodra de jongeman stil stond, scherpte hij zijn ademhaling aan. Het was donders stil in hun omgeving, totdat de stem van Altair dat verbrak. "What a plesant surprise…" Gesnapt. Gespot. Zonder de ogen van hem te ontmoeten. Magie... 'Are you really sure you find it pleasant?' Reageerde Ezio zacht, net hard genoeg voor de ander. Deze kon hem dan wel gesnapt hebben, maar wie garandeerde hem dat er door die deur niet nog meer magiërs zouden komen? Voor het moment voelde hij zich wat veiliger boven, in de positie waar hij mensen gemakkelijker overmeesteren kon wanneer dat nodig was. Toch begonnen zijn armspieren lichtjes te trillen van de grote inspanning. Zwaartekracht was nu zeker niet zijn vriend, maar hij zou zich nog niet laten zakken. "Sir Ezio, I didn't expect a visit from you. You should have told me. Then I would have gotten you something good to drink." Vanonder z'n kap staarde de assassin naar de ander z'n rug. Verwachtte die nou werkelijk dat hij het zou aankondigen wanneer hij zou langskomen? Dat hij zichzelf zou verraden? 'You should know, that when you're working, you just can't drink. It's bad for the concentration. Perhaps we can meet each other another time. Then I'll bring the finest Italian drink with me.' Een smalle  speelse grijns speelde rond zijn lippen. Niet bepaald zijn style om onder een missie een klein grapje uit te halen, maar er waren uitzonderingen. Zijn gedachtes over Altair waren verschillend. Hoe vaak hij wel niet probeerde de man te peilen, hij kon er niet uit opmaken wat hij nou van hem vinden moest. Was hij nou aardig? Vriendelijk? Behulpzaam? Of juist het tegenovergestelde? Misschien een beetje van beide? Het was moeilijk, en bovenal verwarrend. "Come down sir… The floor is more comfotable then the cieling." Daar stemde de assassin mee in. De grond leek nu inderdaad heel verleidelijk. Tenslotte zou hij het toch niet lang meer vol kunnen houden. Dus Ezio liet zich zakken, zo zacht mogelijk proberend te landen. 'What's going to happen next, Altair Ibn-La'Ahad?' Hij trok de spierwitte kap van zijn hoofd, zodat hij de ander recht aan kon kijken. Want dat was nu de hoofdvraag. Wat ging er nu gebeuren? 'I'll tell you already: I won't go down without a fight.' Zijn ogen glinsterden in het donker. Ze ondersteunden zijn waarschuwing. Zo gemakkelijk liet hij zich niet van zijn missie afhalen. De enigste manier zou de dood zijn. Echter wist Ezio zich verder geen bepaalde houding te geven. De ander stond kalm, haast ontspannen. Altair was een vijand, en toch ook weer niet. Die man maakte het hem zo moeilijk de situatie in te schatten. 'Besides... What happened to your face?' De snor was opzichtig. Of nou ja, het viel zeker op, ook in het donker. Sinds wanneer kon iemand in zo'n korte periode zo'n snor produceren?


~Ik ook, excuse moi voor de late reactie Embarassed Alles om de site weer actief te maken Razz

_________________

>> Theme song *New!* >>Theme  >>Amv
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://magnolia.actieforum.com
Altair

avatar

Aantal berichten : 105
Registratiedatum : 28-07-14

Character sheet
Wezen:: Magiër
Beroep:: One of the right hands men of the king
Crush:: Time and Time again. Me and my game had have fun.

BerichtOnderwerp: Re: While the city sleeps [ALTAIR]   do jan 22, 2015 7:04 pm

Het was vermakelijk hoe de man zich stand hield. De reacties die hij kreeg van deze man, waren beter dan de reacties die hij normaal gezien kreeg. Wat betekenede dat Ezio anders was dan anderen. Een scherpe geest. Een open zicht, wat vermakelijk maar gevaarlijk kon zijn. Hij wist hoe voorzichtig hij zijn woorden moest kiezen bij deze man. Dat elk woord een einde kon betekenen. Maar hij kon nu eenmaal niet veranderen wie hij was. Hij zou antwoorden wat zijn innerlijke stem he toe wierp. Ezio was gevaarlijk dat was zeker, maar de man kon ook een mooie kans zijn. Een mooie poort om te gebruiken. Neen gebruiken was niet het juiste woord… Dat die man nu precies hier was, dat was belangrijk. Langzaam bladerde hij terug door het boek. Zoekend naar een spreuk die de spreuk van de snor zou ongedaan kunnen maken. Een spreuk die niet moeilijk was. Al was hij niet gespecialiseerd in zulke spreuken. Het zou toch moeten lukken. Want de snor begon hem te irriteren. Zoekend naar een spreuk, zijn ogen op het boek gericht. Hield hij het meeste van zijn aandacht op de man gericht. Luisterend naar elke beweging dat de man zou maken. Dit kon een ingewikkelde situatie worden. Een ingewikkelde situatie die niet ingewikkeld hoefde te zijn. Hij kon het gemakkelijk maken. Hij kon al zijn plannen, zijn redenen vertellen aan Ezio. Maar wat zou het plezier in dat zijn? Voor hem was het een groot spel hij speelde. Een spel waar hij zijn leven aan weide. Een spel die waarschijnlijk zou leiden tot zijn einde. Maar het was een belofte die hij moest na komen. Een belofte die hij onmogelijk zou kunnen verlaten. Dus als zijn leven een hel moest worden was hij bereid dat leven te leiden. Maar hij kon nog altijd beslissen over sommige momenten. Hij kon nog altijd over zijn plezier beslissen. In sommige momenten… Dit was zo'n moment. Hij hield er van als mensen hem niet konden inschatten. Hij hield er van mensen te verwarren. Kijkend hoe ver hun geest hem kon volgen. Ezio deed het verrassend goed. Hij genoot van de man. Van elk woord. Hoe gevaarlijk het ook mocht zijn. Omdat Ezio hem altijd een kans gaf om er mee te spelen. Are you really sure you find it pleasant?' Een kleine zachte glimlach vormde om zijn lippen. Ja hij was vrij zeker dat hij dit een leuk en verrassend bezoek vond. De glimlach verdween echter snel weer. Zijn ogen gleden even naar de man. Heel even, voor ze terug zakten naar het boek. Langzaam gleden zijn ogen over de woorden. Over de uitleg van de spreuk die hij nodig had. You should know, that when you're working, you just can't drink. It's bad for the concentration. Perhaps we can meet each other another time. Then I'll bring the finest Italian drink with me.' Hij moest even zacht lachen bij die woorden. Dit was waarom hij Ezio zo vermakelijk vond. Een grapje kon er wel van af. Zelfs bij een serieuze situatie als deze. "Yes, we should do that one day." Maar dit was geen plaats om afspraakjes te maken. Nog was het, het juiste moment. Hij kon zachtjes horen hoe de man zich liet zakken terug naar de grond. Hij was blij dat de man niet langer aan het plafon ging. Dat was zo ongemakkelijk praten. Toch dat zou het geweest zijn voor Ezio. 'What's going to happen next, Altair Ibn-La'Ahad?' Hij zuchte even zachtjes. Rustig gleed zijn hoofd terug omhoog. Zijn ogen glijdend naar de man voor hem. Dat was een goede vraag. Een vraag waar alleen hij het antwoord nu op zou kunnen geven. Wat zou er gaan gebeuren? Hij kon kiezen om de man te verraden. Tegen te houden. Hij kon kiezen de man te laten gaan of hij kon kiezen om de man te helpen. Maar welke keuze zou hij maken? 'I'll tell you already: I won't go down without a fight.' Er zat een subtiele hint in de ogen van de man. Een waarschuwing. Een waarschuwing die weinig verschil zou uitmaken. Want hij had zijn keuze al lang geleden gemaakt. Hij glimlachte zachtjes. "And I'm not planning on fighting you. Sir Ezio."'*' Hij had geen zin om een gevecht te starten met deze man. Niet nu, niet ooit. Hij wist dat de man veel kon doen. Hij wist wat hij zelf kon doen en hij kon een uitkom van een gevecht wel berekenen. Maar waarom zou hij als hij er geen reden voor had? 'Besides... What happened to your face?' Natuurlijk die vraag… Was het lachend? Was het spottend? Het maakte niet veel uit. "What you don't like it?" Hij lachte zachtjes. "I'm not really fond of it myself… It is irritating. But I can't get it of. It is a spell well done… To good if I may say so." Hij zuchte weer en keek heel even terug naar het boek. Zachtjes de woorden uitsprekend die er stonden totdat er een Magic circle voor zijn snor verscheen en de snor snel verdween. Hij verwachte ergens dat het weer terug zou groeien. Maar tot zijn verrassing bleef de snor weg. Hij glimlachte tevreden een sloot het boek, voor dat hij terug keek naar Ezio. "But now there are more impotant questions. You ask me what will happen now? Then I ask you. What exactly are you looking for?" Ezio zou zijn eigen vraag snel genoeg kunnen beantwoorden. Omdat de vraag die hij net had gesteld naar het antwoord zou leiden. Het kon een kort gesprek worden of een lange nacht. Beide hadden keuzes. Maar zouden hun keuzes overeen stemmen? Hij bleef er kalm onder en zou niet gaan paniekeren. Dit huis was zijn terrein en het was Ezio die in het hol van de leeuw was gestapt. Ezio was gevaarlijk. Maar hier maakte dat weinig uit. Omdat de macht verdeeld in dit huis veel gevaarlijker was dan de man die nu als dreiging voor hem stond.

_________________

Gast Time and Time again I play this game.
Waiting for a chance:
To make this life better!
theme:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ezio
Admin
avatar

Aantal berichten : 188
Registratiedatum : 28-07-14

Character sheet
Wezen:: Magiër
Beroep:: Aѕѕαѕѕιɴ
Crush:: Tнe relαтιoɴѕнιp вeтweeɴ мe αɴd мy weαpoɴѕ ιѕ preттy ɢood

BerichtOnderwerp: Re: While the city sleeps [ALTAIR]   za jan 24, 2015 12:43 pm

Zijn normale werkhouding. Zijn gewoontes. Zijn regels. Stuk voor stuk werden ze gebroken, elke keer als hij Altair ontmoette. En waarom? Waarom liet één persoon hem dat telkens doen? Ezio sloot zijn ogen even, zacht uitademend. Die man, die was te slim. Te slim om met zijn methodes te benaderen. Het zou maar voor korte duur zijn geweest tot de ander hem door zou krijgen. Dus zijn eigen opgestelde regels breken leek hem de enigste optie. Meespelen met Altair’s manier van doen, daar moest de assassin zich op inspelen. Hij moest hem zien te volgen, niet teveel verhullen, mysterieus blijven en toch ook weer niet te afstandelijk. Die gedachtes deden hem zijn kaken even op elkaar klemmen.  Ezio volgde het niet. Hij volgde zichzelf niet. De manier waarop hij handelde, waarom hij zich aanpaste aan iemand waarvan hij niet wist of hij hem kon vertrouwen of niet. Dit was geen situatie waarop je kon zeggen: laat het gewoon over je heen lopen. Wellicht eindigde hij deze avond dood in een goot, of in de kerkers. Wellicht ook niet.  Ezio probeerde zijn frustraties en verwarring te verbergen. Het gelach van Altair liet hem weer focussen. . "Yes, we should do that one day." Die woorden lieten hem lichtjes grijnzen. Een geslaagde opmerking. Misschien moest hij het zichzelf niet zo moeilijk maken. Misschien waren Altair’s gedachten makkelijker dan hij had verwacht. Misschien was dát de hele truc wel: simpel blijven. Zo simpel dat het gecompliceerd leek. Simpel op een slimme manier. Het was maar een theorie. Allemaal dingen om rekening mee te houden. Ezio liet zich zakken. ’If the king let you go of course. I don’t think he likes to see you intoxicated. Or any of his… Slaves.’ Dat laatste word liet hem fronzen. ’Perhaps slave isn’t the right word. How do you call it?’  Akinori was hun naam. Een benaming van een groep. Ze hadden er min of meer zelf voor gekozen om eraan deel te nemen, en toch ook weer niet.  Het was leven of sterven. Leven wat voor een aantal ondergedoken magiërs enkel uit angst bestond. Hij wist dat ze nog ergens rond moesten lopen. Op de Akinori en hem na moesten er wel meer magiërs zijn.  Ook buiten degenen die al gevangen waren. Een gemeenschap zonder hen kon Ezio moeilijk voorstellen. Alles leek zo onwerkelijk. Hoe kon één persoon al die schade nou aanrichten? En toen ineens dronk het besef tot hem door. Deze koning. Koninge Agenor. Was ongelooflijk machtig.  Alles wat die man wenste, gebeurde. Ezio sloeg zijn ogen neer. Voelde hij nu angst? Was het woede? Kort schudde hij zijn hoofd. De missie moest doorgezet worden. Voor het volk.   "And I'm not planning on fighting you. Sir Ezio."' Dat deed hem weer naar Altair kijken. ’You, indeed, don’t like you want to fight,’ mompelde Ezio. Goed. Wat hield die opmerking van Altair in? Betekende dat hij nu een groene kaart kreeg? Betekende het dat hij niet door de man tegengewerkt zou worden? Langzaam draaide de Italiaan zich om en bewoog zich geruisloos door de kamer, uit het zicht blijvend van de deur. Daar ging weer een regel: keer je vijanden nooit de rug toe. Echter was Altair geen vijand. Tenminste, dat nam hij op het moment aan. Snel genoeg zou hij merken als hij het fout had. "What you don't like it?" Ezio keerde zich terug naar de man. "I'm not really fond of it myself… It is irritating. But I can't get it of. It is a spell well done… To good if I may say so." Hij haalde zijn schouders op. ’It makes you look more.. Grown up. Not that you aren’t of course.’ Antwoorde hij grijnzend. ’Why did you use it anyway?’  Een vraag die misschien niet gevraagd mocht worden. Daar waar hij nu totale schijt aan had. Er waren geen grenzen meer. Ze waren vervaagd, weg gegumd. In zijn ogen tenminste. "But now there are more impotant questions. You ask me what will happen now? Then I ask you. What exactly are you looking for?"  Dit was het moment van zaken. Het moment dat er geen grapjes gemaakt konden worden. Dit was een kwestie van wantrouwen of juist vertrouwen. Een moment dat serieus genomen moest worden. Ezio zweeg voor een gedurende tijd. ’Why would I tell you that, Altair?’ Sprak de assassin uiteindelijk. ’We’re standing on opposites sides. And yet, somewhere, I have the feeling we are not.’ Met beide handen leunde hij op de tafel. ’But I’m only human, so my feelings can be wrong.’  Eén ding was wel zeker. Die brieven die hij in z’n binnenzak had, kregen ze sowieso niet terug. ’Tell me, am I wrong? Are we enemies? Or is this just the start of a co-operation? The moment where I can start trusting you,  and tell you my plans?’ Zijn stem was zacht, maar niet minder serieus. Een gewaagde opmerking, alleen had Ezio er geen spijt van.

_________________

>> Theme song *New!* >>Theme  >>Amv
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://magnolia.actieforum.com
Altair

avatar

Aantal berichten : 105
Registratiedatum : 28-07-14

Character sheet
Wezen:: Magiër
Beroep:: One of the right hands men of the king
Crush:: Time and Time again. Me and my game had have fun.

BerichtOnderwerp: Re: While the city sleeps [ALTAIR]   za jan 24, 2015 2:35 pm

Was het alleen hem of leek de lucht in de kamer spannender te worden? Of was het juist de spanning die minder werd. Hij was nog altijd kalm. Hij maakte zich geen zorgen over de man die hier nu samen in de kamer bij hem was. Hij wist dat Ezio hem ook niet zomaar zou aanvallen. Ook al bleef hij wel op zijn hoede. Hij hoefde zich geen zorgen ta maken dat er iemand de kamer binnen zou stormen. Het huis was stil, rustig. De meeste mensen waren aan het slapen op de wachters en sommige late slapers na. Dus het was hem en Sir Ezio. Er waren zoveel dingen die hij kon doen. Zo veel gedachten dat door zijn hoofd heen spookten. Maar allemaal vervaagden ze weer. Vooruitplannen was zinloos. Omdat elke seconde een verandering kon plaats vinden. Volhouden aan een plan was zinloos. Want alles kon aan stukken worden gescheurd. Maar geen plannen hebben was ook geen optie. Dus hij had er velen. Soms vielen er weg, soms kwamen er bij. Het ging allemaal af van de gebeurtenissen. Hij had niet voorzien dat Ezio hier vannacht zou komen opdagen. Hij had niet kunnen voorzien dat hij Ezio zou betrappen op de daad. Maar het was een speling van het lot. De man zijn gedachten… Hij wist niet wat er in de man omging. Het zou makkelijk zijn om te spelen met de man. Maar zelfs als hij de gedachten niet kon lezen. Hield hij er van om spelletjes te spelen. Hij draaide mee met de wind en dus maakte dat het moeilijk om te voorspellen wat Altair precies zou gaan doen. Om te zeggen waar hij precies aan dacht. Soms verwarde hij hemzelf. Wat goed van pas kwam op sommige momenten… maar dit was niet een van die momenten. ’If the king let you go of course. I don’t think he likes to see you intoxicated. Or any of his… Slaves.’ De koning? Agenor? Die maakte zich om andere dingen zorgen. Zorgen die geen zorgen waren. Het zou Agenor weinig verschil maken of hij nu wel of niet dronken zou worden. Het enigste wat Agenor belangrijk vond was… hem eigenlijk een raadsel. De koning was wantrouwend en maakte zich meer zorgen over de Akinori dan iemand zou denken. Bang verraden te worden. Wat verrassend was want Agenor zou gun makkelijk kunnen uitroeien als hij het maar wilde. Maar de Koning had hun nodig. Dus kon Agenor de Akinori niet zomaar laten verdwijnen. ’Perhaps slave isn’t the right word. How do you call it?’ Hij keek De man recht aan. "We are the Akinori and the Akinori alone. There is nothing more to it." Er was niets meer niets minder. Wat was the Akinori? Het was wat de mensen er van maakten. Het was een naam. Een naam zonder betekenis. Want het was aan ieder om het zelf een betekenis te geven. "Good, bad.. It's all the same to us." Hier was het weer. Een kleine zin. Een zin met een grootte betekenis. Maar het kon makkelijk mis begrepen worden. Hij bewoog zijn neus even. Blij dat de snor verdwenen was. Geen onnodige irritatie meer. Het leek er wel op dat Sir Ezio er plezier aan had. Er was niets mis met wat plezier een paar grapjes hier en daar. Maar de grapjes die ze maakten… waren het grapjes om de spanning te minderen of grappen om elkaar uit te testen? Het kon beide zijn. Hij wilde graag weten hoe ver hij kon gaan met Sir Ezio. Hij ging voorzichtig te werk. Misschien te voorzichtig. Maar hij kon er ook wel me lachen en hij moest toegeven. Ezio was goed. Een pro in wat de man deed. Maar wat precies was de man van plan. Wat dacht hij hier te vinden? Wraak op de koning.. De man had het duidelijk gezegd. Ezio wou de koning kwijt. Het land bevrijden. Wat geen verkeerd idee was. Maar geloofde de man echt dat hij het op zijn eentje kon doen? ’It makes you look more.. Grown up. Not that you aren’t of course.’ Hij keek de man weer recht aan. "Of course…" Was Ezio aan het lachen? Het leek op een eerlijk antwoord. Daar kon hij niets aan veranderen. ’Why did you use it anyway?’ Hij haalde zijn schouders op. Niet meer kijkend naar de man en zachtjes terug zittend in de stoel. Nu leunend tegen de rug leuning. "A mission that needed to be done. Nothing really important. Or no… I can say it better." Hij keek weer op, niet kijkend naar de man. Niet zoekend naar een schaduw in het donker. "Nothing that concerns you sir Ezio." Zelfs als Ezio het wilde weten… Het was niets belangrijks. De man zou er weinig me kunnen aanvangen. Dus hij had geen reden om er een gezellig nachtje van te maken en heel de missie uit te leggen. Nu waren er well belangrijkere zaken. Nu werd het serieus en beide partijen wisten het.
De man bleef een hele tijd stil. Geen onaangename stilte… Toch niet voor hem. Het leek meer op een adem pauze. Een pauze om de kalmte bij te houden. ’Why would I tell you that, Altair?’ Een goede vraag. Maar de man had het zelf al beantwoord. Alleen wist de man het zelf nog niet… ’We’re standing on opposites sides. And yet, somewhere, I have the feeling we are not.’ Dus de man was aan het twijfelen. Twijfelen over hem? Ezio had alle redenen om te twijfelen. Om hem te wantrouwen. Hij keek de man recht aan toen die op de tafel leunde. Zijn ogen emotie loos als gewoonlijk. ’But I’m only human, so my feelings can be wrong.’ Een kleine speelse glimlach vormde rond zijn lippen. Het was bijna onzichtbaar. Maar het was daar. ’Tell me, am I wrong? Are we enemies? Or is this just the start of a co-operation? The moment where I can start trusting you, and tell you my plans?’ De stem van Ezio was zacht. Hij keek de man een geruimde tijd aan. Voor hij begon te spreken. "Now now sir Ezio. You make it sound like I'm not human." hij zuchtte even. "I said it once to you and I will say it again: Even bad wolves can be good." Hij bleef rustig zitten. Kijkend naar de man. "You want me to tell you if you are wrong of not? If so.. Then Are you not afread I might be lying?" Zijn wenkbrauw ging lichtjes naar boven. "I don't need to answer that question. Because you already did by asking me. You already trust me enough to believe the words I say…" Hij gmlimlachte zacht. "So then why not believe me when I say that even bad wolves can be good? It's up to you to deside if we are enemies or not. " Zijn glimlach verdween en hij kreeg een serieuze blink in zijn ogen. "What ever you choose. I will follow."

_________________

Gast Time and Time again I play this game.
Waiting for a chance:
To make this life better!
theme:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ezio
Admin
avatar

Aantal berichten : 188
Registratiedatum : 28-07-14

Character sheet
Wezen:: Magiër
Beroep:: Aѕѕαѕѕιɴ
Crush:: Tнe relαтιoɴѕнιp вeтweeɴ мe αɴd мy weαpoɴѕ ιѕ preттy ɢood

BerichtOnderwerp: Re: While the city sleeps [ALTAIR]   za jan 24, 2015 5:21 pm

Nu alles toch leek te veranderen, waarom paste hij dan ook niet meteen zijn plan aan? Ezio kwijnde weg in zijn oh zo drukke gedachtes. Hij herinnerde zijn eerste plan. Eerst zou hij grondig het kasteel in de gaten houden. De wachten controleren en hun routines te onderscheppen. Vervolgens zou hij uitzoeken waar het slaapvertrek van de koning zou zijn. Wanneer hij dát stukje informatie zou hebben, dan zou hij in breken. Openlijk zou hij de muren van het kasteel beklimmen. Openlijk zou hij de eindeloze gevechten aangaan met de wachters en alles was Agenor zou beschermen. En hopelijk, als dat alles gelukt zou zijn, zou hij zich naar de koning begeven. Echter had Ezio al zo’n vaag gevoel gehad dat hij bij dat plan Agenor nooit zou kunnen halen. In het verleden, in Italië, had Ezio vaker tegen grote groepen gevochten. Voor hem was het niets nieuws. Echter was Magnolia zoveel anders dan Italië. Venetië kende de assassin uit zijn duimpje. Elke weg, elk dak, elke verstopplek. Vrijwel alles was hem daar bekend. Hier, in Magnolia, was dat zoveel anders. Hij en z’n familie leefden in het kasteel. In het kasteel en alleen daar. Vaak deden de bediendes de nodige boodschappen. Madre en Claudia maakten hun eigen kleding, en Ezio… Well, Ezio had voldoende aan z’n aparte tenue. Nee het plan… Het plan dat werd veranderd. Zijn bruine ogen gleden de donkere ruimte door. En hij wist precies hoe die verandering eruit kwam te zien. Al gauw werd zijn blik getrokken door de rechte ogen van Altair. "We are the Akinori and the Akinori alone. There is nothing more to it.” Meende Altair wat hij zei? Waren dat zijn gedachtes over de groep waar hij zelf bij zat? Had de man er zelf totaal geen mening over? Ezio fronste lichtjes. Dit bevestigde enkel zijn gedachtes: een simpel antwoord. Lag het in men hun aard om achter alles wat te zoeken? Met iets simpels nam niemand genoegen meer. Ergens was dat ook niet zo vreemd. Simpele antwoorden kwamen niet altijd van simpele gedachtes. Soms zat er een diepe boodschap in verborgen. Die boodschap waar men liever naar vroeg dan zelf over na gingen denken. De frons verdween uit zijn voorhoofd. Zijn lippen trokken omhoog in een afwezige glimlach, tevreden met de theorie die hij zojuist had bedacht. "Good, bad.. It's all the same to us." De Italiaan vouwde zijn armen over elkaar, voor zijn borstkas langs. ’Do you really believe your own words?’ Er waren vele manieren om die woorden op te vatten. Hij was ervan op de hoogte. Maar van geen van allen kon hij het honderd procent geloven. Ook de Akinori waren mensen. Even opende hij zijn mond om nog wat te vragen, echter sloot hij ‘m snel weer. Hij had geen zin om persoonlijk te worden. In een directe zin dan. Elke woordenwisseling die ze hadden gehad kon persoonlijk genomen worden, op een indirecte manier. Maar dat lag aan de persoon zelf. "A mission that needed to be done. Nothing really important. Or no… I can say it better." Well, dat bracht zeker veel duidelijkheid. Duidelijkheid die Ezio eerlijk gezegd ook niet verwachtte, en bij deze dus ook niet kreeg. Zolang het geen kwestie was van leven of dood, vond hij het prima. "Nothing that concerns you sir Ezio." Zijn armen ontspanden weer. ’Stop calling me “sir”. It makes me feel even older than I truly am,’ reageerde hij. Anders dan alle anderen was hij niet. Hij stond niet boven hen, maar ook niet onder hen. “Sir” maakte alles zo oud. Zo anders, wat hij niet was. Mensen hadden hun eigen doel in het leven. Hun eigen rol. Hij deed niet meer dan zijn eigen rol spelen, totdat de dienst afgelopen zou zijn. Zwaar leunde Ezio op de tafel, zich ergens een moment van rust gunnend. "Now now sir Ezio. You make it sound like I'm not human." Met een monotoon gezicht keek hij Altair aan. "I said it once to you and I will say it again: Even bad wolves can be good." Hij bevochtigde zijn lippen en rechtte zijn rug weer. ’Words are able to have many messages, Altair. I thought you would know that, since you’re the one who only uses that kind of words. And maybe you are right. Maybe bad wolves can be good. But I don’t have that experience.’ Zijn strakke blik was gericht op het gelaat van de ander. Dit werd, of was, een diep gesprek. Keken ze hierbij wat de ander in z’n mars had? Testten ze elkaars loyaliteit? Ezio was er niet zeker van. "You want me to tell you if you are wrong of not? If so.. Then Are you not afread I might be lying?" Een goed punt. Was Altair aan het liegen? Waren al zijn woorden een leugen geweest? Het leek hem sterk. Ergens moest een kern van waarheid liggen. Een kern van eerlijkheid. "I don't need to answer that question. Because you already did by asking me. You already trust me enough to believe the words I say…" En daar had hij hem. Ergens, diep in hem, vertrouwde hij de Akinori lid al. Hij wist het. Hij was zich ervan bewust. Maar hij zou zich nog niet eraan overgeven. He would’nt go down without a fight. "So then why not believe me when I say that even bad wolves can be good? It's up to you to deside if we are enemies or not. " Er lag een druk op zijn schouders. Een druk van vertrouwen of wantrouwen. Een druk waarvan hij had gehoopt die niet weer te hebben. "Whatever you choose. I will follow." Lichtjes schudde Ezio zijn hoofd, waarna hij de kap weer omhoog trok, zijn ogen verborgen onder de schaduwen. ’Good wolven can be bad too. This is just a pure question of trust. For both sides. I find it hard to follow you sometimes. You’re a smart man.’ Waren zijn eerste woorden. ’I’m not like the king, so decide yourself, Altair. You told me that you were humans too. That you had feelings. So listen to them for once, and react in free will.’ Zijn hand gleed over de hiddenblade. ’And let’s be honest. We don’t truly need each other. It will happen anyway. If it’s not by one of our swords, then it’ll be done by another.’

_________________

>> Theme song *New!* >>Theme  >>Amv
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://magnolia.actieforum.com
Altair

avatar

Aantal berichten : 105
Registratiedatum : 28-07-14

Character sheet
Wezen:: Magiër
Beroep:: One of the right hands men of the king
Crush:: Time and Time again. Me and my game had have fun.

BerichtOnderwerp: Re: While the city sleeps [ALTAIR]   di jul 07, 2015 7:09 pm

Was hij de man aan het verwarren? Of was de man juist hem aan het verwarren? Hij wist het niet… hij kon geen duidelijk antwoord vinden op die vraag. Een vraag die wel belangrijk kon zijn. Hij had niets tegen Ezio. Hij had zelfs belangstelling voor de man. Hij had respect voor de man. Toch een beetje. Niet dat hij het zo snel zou gaan tonen. De man had veel meegemaakt. Veel slechte donkere dagen. Het was niet moeilijk, dat de man was uitgegroeid tot zo'n sterke persoonlijkheid. Niet alleen zijn geest was scherp, maar ook lichamelijk was de man bereid op alles. Toch, hoe slim en scherp de man ook dacht dat hij was. Er waren altijd punten te vinden die niet zo scherp waren. Punten dat de man fataal konden worden. Altair was getraind om die punten te vinden, om zo mensen te manipuleren of ze te vernietigen. Maar nu… Neen hij was helemaal niet van plan om de man te vernietigen. Het beste was om hem aan zijn zijde te krijgen. Hoe hard dat ook zou zijn. Hij luisterde naar zijn woorden, keek naar de bewegingen van de man. De lippen. Ezio maakte de meeste bewegingen met zijn lippen. Misschien probeerde de man zijn emoties te verbergen. Maar de gezichtsuitdrukkingen konden veel duidelijk maken. Hoe moeilijk het ook was om het gezicht van de man te zien. Er was altijd well iets zichtbaar. Zijn ademhaling was rustig en hij leunde terug in zijn stoel. Starend naar de man. Zijn ogen het licht reflecterend van de kaarsen die er stonden. Het zorgde er voor dat het leek alsof zijn eigen ogen licht gaven. Hij luisterde goed naar de woorden van de man. ’Do you really believe your own words?’ Hij knikte rustig. Een lichte kleine glimlach vormde zich rond zijn lippen. "Yes I do believe my own words. If I didn't believe them I wouldn't use them." Hij zuchte even. "But of cours even we choose what is most important to us. We choose what we find good or bad and act on what we can earn from it. Maar hij zou er verder geen woorden aan vuil maken. Neen anders zouden ze hier morgen ochtend nog zitten en persoonlijk was dat voor hem geen probleem. Maar Ezio zou niet zo gemakkelijk weg kunnen komen.
Hij strekte zijn rug even, voor dat hij weer terug rustig ging zitten. Hij genoot wel van dit 'gesprek' van deze situatie. Ow hij zou Ezio zeker nog veel bezoekjes brengen. Zeker als de man hem zo bleef amuseren. Het was vreemd, maar bij de man kon hij zijn hersenen eens goed gebruiken. Kon hij spelletjes spelen die hij anders niet kon spelen en ja daar hield hij van. ’Stop calling me “sir”. It makes me feel even older than I truly am,’ Hij glimlachte weer. Zijn ogen dwaalden even af naar de boeken die hij al zo vaak had gelezen. Voor zijn ogen terug reisden naar Ezio. "I am sorry I didn't mean to make you feel 'old.' Hij haalde hier well een klein beetje uit naar de man. Het was duidelijk dat Ezio ouder was dan hem. Hij gebruikte 'Sir' omdat het respect uitstraalde en uit beleefdheid, Gewoonte misschien. "But like many people say. You are just as old as your mind." Hij zwaaide even met zijn hand, alsof hij het topic weg wierp. "Ether way, I will call you Ezio then. If I have your premission." Hij zou er waarschijnlijk nog wel een paar keer op moeten oefenen om 'Sir' achter zich te laten. Maar hij wou de man zich ook niet ongemakkelijk laten voelen of oud. Zoals de man het zelf zei. Zijn gezicht gleed langzaam terug naar een neutrale uitdruking. Zijn ogen die een amusante glans hadden gehad, keerden terug naar een emotie loze blink die ze meestal hadden. Ooit was dat anders geweest. Zoals hij zeker was dat het ook ooit anders was geweest voor Ezio. Maar sowieso zou de man ooit een Assassin geworden zijn. Wel misschien zou zijn vader het niet hebben toegelaten. Maar hoe dan ook, het lot koos je niet zelf. Het was daar wanneer je het mist verwachte en vaak kon je er niets aan doen. Toch, toch waren er momenten dat je zelf een pad kon kiezen. Door je eigen keuzes te maken. ’Words are able to have many messages, Altair. I thought you would know that, since you’re the one who only uses that kind of words. And maybe you are right. Maybe bad wolves can be good. But I don’t have that experience.’ Hij knikte even. Ow ja hij begreep maar al te goed wat de man bedoelde. Maar hij zou er geen antwoord op geven.
Voor heel even leek er een stilte te vallen door de kamer. De kaarsen bewogen lichtjes, alsof ze klaar waren om uitgeblazen te worden en heel de kamer weer in het duister te hullen. Maar dit gesprek was nog niet klaar. Hij was zeker dat Ezio nog een paar woorden had klaar liggen. Maar wat Ezio ook zei. Hij zou er altijd een antwoord op terug hebben. Ook al gaf hij alleen maar stilte af. ’Good wolven can be bad too. This is just a pure question of trust. For both sides. I find it hard to follow you sometimes. You’re a smart man.’ Was dat een compliment? Well dat was altijd welkome. Hij kreeg dat niet zo vaak en hij genoot er wel van. Ook al zag hij zichzelf niet als een man, meer als een jongen die nog heel veel te leren had. Ja dat was zijn lichaam. Een jongen… maar zijn geest. Die was ouder, wijzer… ’I’m not like the king, so decide yourself, Altair. You told me that you were humans too. That you had feelings. So listen to them for once, and react in free will.’ Daar had Ezio een punt. Hij was niet de koning en ook Altair wist dat hij zelf een keuze had. Maar zijn keuze stond al vast. Dus hij hoefde er niet meer over na te denken. Dus eigenlijk lag alles al in de handen van Ezio. ’And let’s be honest. We don’t truly need each other. It will happen anyway. If it’s not by one of our swords, then it’ll be done by another.’ Hij staarde de man aan. Voor hij begon te lachen. Hij haalde diep adem, voor hij recht stond en zijn handen op de tafel plaatse. Lichtjes leunde hij dichter naar Ezio. "But that is where you are wrong my friend." Een kleine grin vormde rond zijn lippen, voor hij terug helemaal recht stond en terug naar de man keek. "Would you really be able to live with the fact that not you, but an other took the life of the king? What about that revenge? Revenge for your family is that not what you want?" Hij humde lichtjes en lipe langzaam naar één van de kaarsen. Zijn hand zachtjes glijdend naar het vuur, alsof hij van plan was er mee te spelen. Maar dat was hij ook van plan. "Would you be setisfied with that?" Hij keek terug naar de man. "You may blow out a candle, believing that is all that has to be done. But you will keep feeling his heat over and over again. Smell it in the air. It will keep haunting you and if I am honest. I think you deserve pease. You and your family." Zijn ogen gleden weer naar de kaars. Heel even leek hij verdwaald in zijn gedachten. Voor hij terug naar de man keek. "And you are right, I don't need you. That is true, but I want to give you the chance to get your revenge." Een kleine grin kwam weer op zijn lippen. "Now isn't that nice of me?" Hij haalde even diep adem. "But you do need me. You won't be able to get the king on your own Ezio. You will die if you try that plan of yours. Don't do that to your family Ezio." Hij lanzaam liep naar de man. Hij staarde weer in zijn ogen. "Trust me and you and your family will be safe. You will get your revenge and not only that. But you will also free the rest of the people." Hij hield zijn arm uit naar de man en glimlachte licht. "So let's be friends, rather then enemies.'

_________________

Gast Time and Time again I play this game.
Waiting for a chance:
To make this life better!
theme:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ezio
Admin
avatar

Aantal berichten : 188
Registratiedatum : 28-07-14

Character sheet
Wezen:: Magiër
Beroep:: Aѕѕαѕѕιɴ
Crush:: Tнe relαтιoɴѕнιp вeтweeɴ мe αɴd мy weαpoɴѕ ιѕ preттy ɢood

BerichtOnderwerp: Re: While the city sleeps [ALTAIR]   zo aug 02, 2015 7:06 pm

Ezio had zijn beslissing gemaakt. Een onverwachte beslissing, die geheel tegen zijn eigen gevoelens in ging. Vaak had hij geluisterd naar zijn intuïtie, met als gevolg dat hij al verschijnende eigen regels had gebroken. Te diep was hij verzeilt geraakt met de andere man, Altair. Te veel had hij hem dingen laten weten. Of dat nou positief kon uitwerken of negatief, well, daar kon Ezio totaal niet op oordelen. De Akinori lid scheen hem werkelijk te willen helpen, maar kon hij dat vertrouwen? Kon hij daarop steunen? "Yes I do believe my own words. If I didn't believe them I wouldn't use them."Hoorde hij Altair zeggen. Echter vertrok er geen spier in zijn gezicht. Normaal gesproken had hij zijn kleren gehad om zijn gelaat te verbergen, toch had hij door de loop der jaren geleerd die spieren onder controle te houden. Natuurlijk was het verbergen altijd makkelijker geweest, nu besloot hij het op de moeilijkere weg te doen. ’ "But of cours even we choose what is most important to us. We choose what we find good or bad and act on what we can earn from it. En daarmee leek het gezegd. Het kwam over alsof de tegenpartij er geen reactie op wilde. Dat hij het daarbij wou laten. Ezio zou diens wens bedienen. Volop kon hij er tegenin gaan, kon hij er commentaar op geven, nu liet hij dat achterwege. Voldoende tijd werd er hier verspilt. De klok tikte door, stil stond het niet en op één of andere manier voelde de assassin zich gehaast. Alsof zijn laatste uren geslagen waren en hij nog zoveel regelen moest.
"I am sorry I didn't mean to make you feel 'old.' Ongeloofwaardig trok Ezio zijn neus wat omhoog. Waarom geloofde hij dat nou toch niet? "But like many people say. You are just as old as your mind." Moest hij dat zien als een stiekeme steek in z’n rug? Of was het de pure onschuld zelve? ’ "Ether way, I will call you Ezio then. If I have your premission." Langzaam kwam een wenkbrauw omhoog. Zo formeel, zelfs nog na die paar keren dat hij geprobeerd had een paar snaren van Altair te raken. Die kerel leek er gewoon geen te hebben. Ergens was dat ook niet zo’n verrassing. Omgaan met de koning moest dat alles wel gewist hebben, voordat het hun eigen hoofd zou kosten. ’Of course you didn’t,’ snoof Ezio. Mocht hij eerlijk zijn, was hij liever 25 dan 18. Kwa fysieke inspanningen kon hij meer, door de jaren ervaring. Al wist hij dat hij dat die ervaring altijd nog beter kon. ’Have my permission? Please, like that would stop you from something.’ De dag dat Altair voor zijn kasteel had gestaan was hij nog altijd niet vergeten.
Gelach weerklonk door de kamer. Vanonder zijn kap kon hij zien hoe de ander op de tafel steunde, en naar voren leunde. Ezio wou achteruit stappen, uit pure automatisme, maar wist zich nog net staande te houden. "But that is where you are wrong my friend." Tot zijn grote verbazing, zag hij bij de ander een grijns verschijnen. Een grijns. Zag hij wat over het hoofd? Wat was die Altair allemaal van plan? Was dit het punt dat er meer informatie vrij kwam? Dat ze verder gingen dan reacties peilen? "Would you really be able to live with the fact that not you, but an other took the life of the king? What about that revenge? Revenge for your family is that not what you want?" Wraak. Zo’n gevaarlijk woord. Zo roekeloos. "Would you be setisfied with that?" "You may blow out a candle, believing that is all that has to be done. But you will keep feeling his heat over and over again. Smell it in the air. It will keep haunting you and if I am honest. I think you deserve peace. You and your family." Zwijgend sloeg hij Altair gade. Hoe die bezig was met de kaars. Hoe die diens blik verlegde. Al die tijd hield de Italiaan zich muisstil. Zou hij enkel luisteren naar wat de vijand te zeggen had. "And you are right, I don't need you. That is true, but I want to give you the chance to get your revenge." Hoewel het vanaf een afstandje niet bepaald goed te zien was, fronste hij zijn wenkbrauwen. Weer zo’n kwestie van geloven of niet. Hoe kon hij er nou vanuit gaan dit te vertrouwen? "Now isn't that nice of me?". "But you do need me. You won't be able to get the king on your own Ezio. You will die if you try that plan of yours. Don't do that to your family Ezio." De man bevochtigde zijn lippen. Wetende dat de ander ergens gelijk had. De kans om te sterven was zoveel groter dan normaal. Deze keer had hij te maken met zowel mensen als magiërs. Een machtige combinatie als ze samenwerkten. Hij daarin tegen ging solo. "Trust me and you and your family will be safe. You will get your revenge and not only that. But you will also free the rest of the people." Een arm werd uitgestoken, waar Ezio lang naar staarde, bewegingloos. "So let's be friends, rather then enemies.'
Nu was het Ezio’s beurt om te spelen. Schaakstukken waren verzet en daarop moest hij reageren. ’Friends?’ Herhaalde hij, met enige verlangen in zijn stem. Verlangen naar een normale vriend. Iemand waarop je kon steunen. Die je kon vertrouwen. Die je kon helpen. Dit maal was hij het die zacht lachte. ’My good lord, Altair. There are only certain kind of people that I can trust, can call my friends and you ain’t one of them.’ Haast onopgemerkt schuifelde Ezio stukje bij beetje achteruit. Meer afstand kwam tussen de twee mannen. ’It’s just impossible to trust you. If the king can’t rely on you, then how can I? You see what I mean?’ Het raam. Dat was zijn eindbestemming. Dat was zijn deur. Al zou hij zich er doorheen moeten beuken. Al zou hij moeten vluchten. ’One tip: If you know my plan already, then you should start thinking about your next move. Because time is ticking away, and I’m not going to sit still.’ Door de dikte van zijn kleren heen voelde hij de koelte die van het raam af kwam. Het moment van waarheid. Zodra hij hieruit was, zou hij zich richten op het plan. Wellicht het meest raarste en domste plan dat hij zelf ooit bedacht had: hij zou zich laten oppakken. ’It was nice talking to you again. Wish you the best.’

_________________

>> Theme song *New!* >>Theme  >>Amv
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://magnolia.actieforum.com
Altair

avatar

Aantal berichten : 105
Registratiedatum : 28-07-14

Character sheet
Wezen:: Magiër
Beroep:: One of the right hands men of the king
Crush:: Time and Time again. Me and my game had have fun.

BerichtOnderwerp: Re: While the city sleeps [ALTAIR]   do aug 13, 2015 9:14 am

Hij liet zijn hand langzaam zakken he moment dat hij de stem van de man hoorde. Natuurlijk… had hij dit verwacht. Ergens wist hij dat het naar dit moment zou leiden. Wist hij wat de man zou zeggen. Zo goed, heel zijn lichaam wist het. Zijn geest voelde het. Maar er was dat klein beetje hoop in het uiterste einde van zijn gedachten. Hoop dat de man voor hem zijn hand zou aanvaarden. Maar de stem van de man zei genoeg. De woorden die de lippen van Ezio verlieten. Zijn eigen blink werd weer koud. Koud als een porseleinen pop. Meer had hij nu niet. Hij wou geen woorden meer verspillen. Er waren maar een paar mensen die Ezio kon vertrouwen? Wie waren dat? Zijn familie? Ja waarschijnlijk was het zijn liefde volle familie. Maar zijn familie kon hij nu eenmaal niet betrekken in wat hij wilde doen. Hij zuchtte zachtjes as de man wat naar achteren schuifelde. Als hij wilde dat de man hier bleef kon hij de man gemakkelijk aan de grond nagelen. Maar dat was iets dat hij nu niet zou doen. Hij had de man de keuze gegeven. Hij zou de keuze accepteren. Maar er was een fout dat de man aan het maken was. De fout dat iedereen maakte met het gebruik van woorden. Iets waar hij heel goed mee was. Een kleine grijns kwam op zijn lippen. Een grijns die langzaam weer verdween terwijl hij langzaam op keek naar de man. ’It’s just impossible to trust you. If the king can’t rely on you, then how can I? You see what I mean?’ Oh de man was zijn eigen graf aan het graven. Zo leek het wel. Maar hj zweeg, staande in stilte. Toekijkend hoe de man steeds dichter naar het raam verschoof. Als de man wou vertrekken zou hij Ezio niet tegenhouden. In stilte keek hij toe. In kille stilte. Zijn ogen leken op te lichten door het licht van de dansende kaarsen. ’One tip: If you know my plan already, then you should start thinking about your next move. Because time is ticking away, and I’m not going to sit still.’ He staarde de man aan. Zonder enige beweeging te maken. "Hm." Dat was het enige geluid dat zijn mond verliet. Het enige geluid die er nu op dit moment moest uitkomen. Gedachten schoten hem door het hoofd en zodra hij had gevonden wat hij zocht. Zuchtte hij lichtjes na de laatste woorden van de man. ’It was nice talking to you again. Wish you the best.’ Hij knikte zachtjes en keek de man recht aan. Makend dat het raam waar Ezio door wilde openvloog. Een makkelijke truck voor hem. Langzaam nam hij zijn kap vast en trok hem terug over zijn hoofd. Zo dat nu ook zijn gezicht was verborgen in donkere shaduwen. Alleen zijn ogen waren nog redelijk goed zichtbaar. "You don't have to worry. I already have all my moves ready. Everything is already in play." Hij draaide zich langzaam om zachtjes lopend naar de deur. Zijn hand glijdend naar de deurknop. Voor hij weer even stil stond. "And yes it was very nice talking to you again Ezio. I do hope that next time we could have that drink we've been wanting to share together." Natuurlijk niet als vrienden. Maar dat maakte nu niet meer uit. Hij zou er niet over treuren. Hij was het al gewoon om alleen te zijn. Alleen met zijn gevaarlijke spellen. Alleen… Helemaal alleen. Maar Ezio had nog een ding gezegd waar hij niet helemaal mee eens was. Iets waarop hij wou reageren. Iets waarop hij zou reageren. Hij draaide zich weer om naar de man. "And you do say, that it's impossible to trust me. Because even the king can not trust me." Hij zuchte even. "But you forgot one thing. The king is not my friend." Hij draaide zich weer om en opende de duur. "Trust is something you earn with deeds and even though I may not have the brightest past or future. Nether do you." Met die woorden verliet hij de kamer. Sloot hij de deur achter hem en liet hij Ezio achter. Ook al nam de man meer papieren mee. Veel zou het de man niet helpen. Hij sloot langzaam zijn ogen. Zelf all gaf de man het niet toe. Ergens was er een band ontstaan.

_________________

Gast Time and Time again I play this game.
Waiting for a chance:
To make this life better!
theme:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: While the city sleeps [ALTAIR]   

Terug naar boven Go down
 
While the city sleeps [ALTAIR]
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» [Rpg] New york city
» Back in the city

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Magnolia :: Magnolia :: Magnolia City :: Hoofdkwartier Akinori-
Ga naar: