The future of Fairy Tail
 
IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 I feel my time is running out [&Raidyn]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Ezio
Admin
avatar

Aantal berichten : 188
Registratiedatum : 28-07-14

Character sheet
Wezen:: Magiër
Beroep:: Aѕѕαѕѕιɴ
Crush:: Tнe relαтιoɴѕнιp вeтweeɴ мe αɴd мy weαpoɴѕ ιѕ preттy ɢood

BerichtOnderwerp: I feel my time is running out [&Raidyn]   za aug 15, 2015 9:17 pm

Het was een vroege ochtend. Heel vroeg. De zon was nog niet op, en de vogels waren nog stil. De aarde leek stil. Bijtankend voor een nieuwe dag, gevuld met rep en roer. Voor Ezio de periode te gaan slapen. Vermoeid stond de man langs de kant van de rivier, starend naar z'n donkere weerspiegeling. Er zaten kringen onder zijn ogen, bloed sijpelde vanaf zijn lip richting zijn kin. Een laatste missie, voor de grote finale, was vannacht afgerond. Het was anders gelopen dan hij gedacht had, al was dat zijn eigen schuld geweest. Hij was vermoeid. Vermoeid van de stres en van de weinige slaap. Alles bijeen, het begon tol te eisen. Iets wat Ezio nooit verwacht had. Jarenlang dealde hij met stressvolle situaties. Gevaarlijk situaties, waarom was dit nou zo anders? Was het omdat diep in hem een stem sprak dat hij het niet halen zou? Dat de missie zou falen? Dat hij daarbij zijn eigen leven verliezen zou? Was hij bang? Met een zucht haalde de Italiaan het stukje lint uit zijn haar, waardoor de lange lokken nu los kwamen te hangen. Iedereen stierf op ten duur. De één vroeger dan de ander. Maar Ezio wou nog niet gaan. Niet voordat hij zijn doel behaald had. Dát was zijn grote angst; om te sterven terwijl de koning nog leefde. Want als hij weg was, hoelang zou het dan nog duren voordat iemand anders opstond? Voordat iemand anders de missie klaren zou? Die gedachte bracht hem meteen bij Altair. Wat zou die man gaan doen? Zou de Akinori het dan afmaken? Ezio hoopte van wel. De ander had genoeg lef ervoor. Genoeg moed om tegen de draad te gaan. Dat had hij wel bewezen uit de diepgaande gesprekken die ze hadden gevoerd.

Met tegenzin maakte Ezio de mantel, die over zijn schouders hing, los. Gevolgd door de vele andere lagen kleding, behalve enkele wapens en z'n broek. De nieuwe bescherming die hij had geïmporteerd was mooi en zat enorm fijn, maar het was verdraaid veel werk om het aan en weer uit te krijgen. Er eeuwig in rond lopen was onmogelijk. Zeker met de handelingen die hij verrichte. Hij mocht dat een magiër zijn, maar ook die zweetten. Twijfelend keek Ezio naar de hidden blade om zijn pols en een zwaard dat om zijn heupen hing. Deze plek was rustig. Er was nooit geen kip te bekennen in de dagen dat hij er verbleef. Maakte dat het veilig genoeg om zich te ontdoen van zijn wapens? De assassin kon zich geen dag meer herinneren dat hij zonder een wapen ergens geweest was. Zelfs wanneer hij sliep, veilig in zijn eigen bed, had hij altijd nog z'n hidden blade gedragen. Geen moment zonder. Echter, als hij ermee te vaak in het water ging, kon het gaan roesten. Ezio beet op zijn onderlip, voelend hoe het harder begon te bloeden. Great. Toch begon de man zich te ontdoen van zijn overgebleven wapens. Zowel het zwaard als de hidden blade legde hij vlak langs de waterkant, daar waarvan hij zeker was bij te kunnen in geval van nood. Al was hij in het bezit van magie, wapens gaven hem een prettig gevoel. Helemaal gestript, op zijn broek en onderbroek na dan, liet Ezio zich in het koele water zakken. Door de warme temperaturen de afgelopen weken was het water niet meer extreem koud. Eerder aangenaam, zelfs voor zo'n vroege ochtend. Zeer oplettend liet hij zich verder in het water zakken, tot aan de hoogte van zijn borstkas. Een onwennig gevoel, helemaal naakt zijn. Alles behalve prettig. Maar waar maakte hij zich nou zorgen om? Er was niemand in de buurt. Minuut na minuut tikte voorbij en na ongeveer 10 volle minuten, leek Ezio zich te gaan ontspannen. Hij liet zijn oplettendheid wat zakken en begon het wondje bij z'n lip schoon te maken.

Fris, dat was hoe hij zich voelde nadat hij het water weer verlaten had. Voordat hij zich afdroogde, bevestigde hij eerst weer de hidden balde om zijn pols. Vertrouwd. Veilig. Ezio pakte de mantel van de grond, dat waarmee hij zich droog zou wrijven. Vandaag leek weer een mooie dag te worden, dus het kon in die tussentijd prima opdrogen in de zon. Zijn ogen dwaalden af naar z'n torso. Het was getekend. Getekend met littekens, verzameld door de jaren heen. Ze leken een gedenktekens, zodat hij geen van die momenten vergeten zou. Al die pijnlijke lessen die hij had geleerd en zijn lichaam was daar het schetsblok van. Ineens stonden Ezio's zintuigen op scherp. Hij voelde een blik branden, hij wist het zeker. Na al die dagen dat hij hier gespendeerd had, was hij dan nu ontdekt? Had iemand zijn sporen gevonden? Langzaam liet de man de zwarte mantel weer zakken, spanden z'n spieren zich lichtjes aan, klaar voor een onverwachte actie. Hij had geen idee wie de persoon kon zijn. Maar dit zou wederom geen normale ontmoeting worden. Daar was hij van overtuigd. 'You're up early.' Sprak Ezio. 'Why? Couldn't you sleep anymore?'


[Raidyn]
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://magnolia.actieforum.com
Raidyn

avatar

Aantal berichten : 60
Registratiedatum : 29-07-14

Character sheet
Wezen:: Magiër
Beroep:: -I work to be stronger then Laxus Dreyar! Therefore I will fight the fight over magic!
Crush:: Isn't it a beauty? She gives of so much light! My lightning and I have such a strong band!

BerichtOnderwerp: Re: I feel my time is running out [&Raidyn]   ma aug 24, 2015 11:20 am

Het was vroeg. Heel vroeg… De stilte omarmde hem. Als de koele ochtend lucht zijn longen vulde. Waarom was hij zo vroeg op? Waarom was hij aan het wandelen in de duisternis? Zijn blauwe ogen gericht op de donkere lucht gevuld met sterren. Hij kon vele redenen bedenken op die vraag. Maar geen een van die redenen zouden de waarheid zijn. Hij was aan het dolen. Zoals hij wel vaker deed. Hij had niet echt een reden om te dolen. Hij zou terug naar de Guild kunnen gaan. Daar veilig verscholen zitten. Maar… Hij had ook geen reden om zich te verstoppen. Hij had al veel mee gemaakt. Veel mensen ontmoet en vooral veel levens geholpen zonder het te beseffen. Maar hoe sterk hij zich ook hield. Hoe hard hij ook probeerde om te doen alsof het hem niet kon schelen. Hij kwam altijd in een situatie te recht waar hij tegen zijn eigen gevoelens op vocht en uiteindelijk was hij altijd de gene die werd achtervolgd door de hondjes van de koning. Ook al wist hij altijd te ontkomen. 'Met de hulp van een beetje magie.' of gewoon door zijn hersenen te gebruiken. Stap per stap had hij laten zien dat de Magiërs nog niet verdwenen waren. Dat er nog altijd Guilds waren die voor de mensen zouden vechten. Die niet terugdeinsden voor gevaar. Hij gromde even. Zijn ogen starend naar de lucht. De sterren waren al aan het verbleken. De zon… De ochtend was dichterbij aan het sluipen. Als hij verder door het gras liep. Zijn voetstappen stil als de duisternis dat hem omringde. De lucht was helder. Vochtig, maar het leek er op dat de vochtigheid die de nacht had gebracht snel weer zou gaan verdwijnen eenmaal dat de zon de lucht zou zegenen met haar aanwezigheid. Een lichte zucht verliet zijn mond. Voor hij even stil stond. Zijn ogen gleden terug naar het 'pad' dat hij aan het volgen was. Het water leek rustig te zijn. Maar… Er was een ongewone beweging in. Een beweging dat niet door natuurlijk aard werd gemaakt. Het was klein… Bijna onzichtbaar. Maar het was er en hij kon het duidelijk zien. 'Hm.' Pij stopte zijn handen in zijn zaken en keek terug recht voor zich. Neen hij maakte zich geen zorgen. Wat het ook was. Ook al was het een dreiging. Hij zou niet van zijn pad af wijken. Ja hij zou gemakkelijk een ontmoeting kunnen omzeilen. Er voor zorgen dat niemand of niets hel zag. Maar hij had zoals gewoonlijk geen zin om zich te verstoppen.
 


Hij sloot zijn ogen. Zijn bewegingen. Zijn voetstappen vertraagden langzaam. Zo langzaam dat hij totaal geen geluid meer leek te maken. Zijn ademhaling was traag. Toch diep en stabiel. Voor het geluid van het water zijn oren vulde. Het was lichtjes en ver van hem weg. Maar het was er en wel het leek niet op een vis in het water. Zijn lichaam kwam tot stilstand en langzaam gleden zijn ogen naar het water. Naar het water en een figuur die net uit het water leek te stappen. 'Hm.' Zijn ogen flitsten naar het wapen dat de man bevestigde aan zijn arm. Hij vernauwde zijn ogen een beetje. Voor hij terug naar zijn niet geïnteresseerde uitdrukking ging. Zijn lichaam was totaal ontspannen. Hij bleef de man aankijken. Tot dat de persoon door kreeg dat hij er was. Een kleine grijns kwam op zijn lippen voor een seconde. "You're up early." Hij nam eens diep adem en liet het langzaam terug uit zijn longen verdwijnen. "Why? Couldn't you sleep anymore?" 'HM' Hij stapte langzaam dichterbij. Maar bleef op een beleefde aftand staan. De wapens en de manier waarop de man stond. Het was duidelijk at de man hem niet vertrouwde en nog duidelijker dat de man gevaarlijk was. Wat het alleen nog maar interessanter  maakte voor hem. "I could ask you the same thing my man." zijn stem was rustig en kalm. Hij maakte zich geen zorgen. "But no. It is not like that." Hij zou gerust kunnen slapen. Alleen had hij geen zin en.. "For people like me it's better to move at night." Hij staarde naar de man. Door de duisternis was zijn gezicht niet goed zichtbaar. Zelf al werd het al klaar in de verte. Maar zijn elektrische blauwe ogen stonden wel uit. Een gevaarlijke blik maar geen aanvallende blik. Neen hij had geen reden om ruzie te gaan zoeken met de man. "So do you always come out this early just to bath?" Zijn ogen gleden naar het water. Hij hoefde de man niet eeuwig aan te staren. "That is a wierd habit." Iets dat wel niemand echt deed. Dus de man moest zijn redenen hebben om dit te doen. "Hm."

_________________
Gast Sronger than befor, I will defeat the last thunder GOD 'Laxus'
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 
I feel my time is running out [&Raidyn]
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Het onzin topic
» I feel locked up, not freed
» Running out of time {OPEN}
» When the evening shadows and the stars appear, And there is no one there to dry your tears, I could hold you for a million years, To make you feel my love.
» This time I'm nog leaving without you

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Magnolia :: Magnolia :: Fiore :: Rivier-
Ga naar: